Miasto to ich plac zabaw

Mają po dwa­dzie­ścia lat i to, co dla więk­szo­ści sta­nowi prze­szkodę, to dla nich ide­alne miej­sce do zabawy. Bo dla sosno­wiec­kich miło­śni­ków Par­kour murki, barierki czy schody to to, czego poszu­kują, by roz­wi­jać swoje zain­te­re­so­wa­nia, choć czę­sto nie jest to takie proste.

Miło­śnicy Par­kour nie boją się miej­skiej dżun­gli – Fot. Szy­mon Siudak

- Wspól­nie z kil­koma zna­jo­mymi mie­li­śmy za dużo wol­nego czasu. Pamię­tam, że była to koń­cówka waka­cji, a my naj­zwy­czaj­niej w świe­cie nudzi­li­śmy się. Któ­re­goś dnia wpa­dli­śmy na pomysł prze­sko­cze­nia jakieś dużej beto­no­wej donicy. Oka­zało się to dla nas na tyle dużym wyzwa­niem, iż nikt temu nie podo­łał. W taki oto, mało wyszu­kany, spo­sób zaczęła się nasza długa przy­goda z Par­kour – mówi Szy­mon Siu­dak upra­wia­jący Par­kour od kilku lat.

Dla nich wtedy była to zabawa pole­ga­jąca na bie­ga­niu, ska­ka­niu i wdra­py­wa­niu się na ściany.  Dopiero po jakiś 2 mie­sią­cach, takiego „ska­ka­nia bez celu”, zna­leźli pierw­sze infor­ma­cje w inter­ne­cie na temat tego, co robią. Oka­zało się, że to Par­kour i od tam­tego momentu ich „ska­ka­nie” prze­kształ­ciło się w „treningi”.

- Dla mnie naj­więk­szą zaletą Par­kour jest jed­nak poczu­cie nie­ogra­ni­cze­nia. Czuję, że dzięki swoim umie­jęt­no­ściom, jestem ogra­ni­czony jedy­nie swoją wła­sną wyobraź­nią. Tam, gdzie zwy­kły czło­wiek widzi prze­szkodę, ja widzę świetne miej­sce do tre­ningu. Bie­gnąc i prze­ska­ku­jąc róż­nego rodzaju murki, barierki ma się poczu­cie wol­no­ści, które strasz­nie wciąga i nigdy nie ma się dość. Prze­ciw­nie, przez cały czas szu­kamy nowych wyzwań – tłu­ma­czy Szymon.

Od osoby tre­nu­ją­cej wymaga się tego, aby w każ­dych warun­kach i w każ­dym oto­cze­niu, była w sta­nie wyko­rzy­stać swoje umie­jęt­no­ści ruchowe. Do nauki pod­staw oraz tre­ningu przy­go­to­waw­czego wystar­czy miej­sce, gdzie znaj­dziemy kilka barie­rek, mur­ków oraz ewen­tu­al­nie scho­dów i nie­wy­so­kich ścia­nek. W Sosnowcu jest dużo miejsc, gdzie można poska­kać, jed­nak dość nie­wiele jest takich, które dają naprawdę spore możliwości.

- Poru­sza­jąc temat odpo­wied­nich miejsc do Par­kour, nie spo­sób nie wspo­mnieć o nie­mi­łych sytu­acjach, jakie nie­stety czę­sto zda­rzają się przez osoby nie­obe­znane z Par­kour. Wielu ludzi, widząc ska­czą­cych, bie­ga­ją­cych tra­ceu­rów odbiera to, co robimy nega­tyw­nie, stra­szy poli­cją i za nic w świe­cie nie chce wysłu­chać tego, co mówimy. Nie­stety wie­dza prze­cięt­nego sosno­wi­cza­nina o Par­kour jest prak­tycz­nie zerowa – dodaje Szymon.

Początki w Par­kour pole­gają na przy­go­to­wa­niu swo­jego ciała do bar­dziej zaawan­so­wa­nych tre­nin­gów. Przez pierw­szy rok począt­ku­jący tra­ceu­rzy powinni ćwiczyć pod­sta­wowe tech­niki, wyko­ny­wać ćwicze­nia siłowe, roz­cią­gać się oraz naj­waż­niej­sze – nie prze­cią­żać swo­jego ciała. Dla­tego tra­ceu­rem może zostać każdy, kto tylko ma wystar­cza­jąco dużo chęci i ambi­cji. Obec­nie liczba osób zare­je­stro­wa­nych na forum poświę­co­nemu sosno­wiec­kiemu Par­kour to pra­wie czter­dzie­ści. Jed­nak tych, któ­rzy tre­nują już od dłuż­szego czasu, jest mniej wię­cej dzie­się­ciu. – Jeste­śmy otwarci na nowe osoby i chęt­nie pomo­żemy, na ile będziemy w sta­nie. Po to wła­śnie powstało Par­kour Sosno­wiec, aby począt­ku­jący mieli skąd czer­pać wie­dzę i od kogo się uczyć – pod­su­mo­wuje Szymon.